پس از پایان جشنواره فیلم فجر و در ماه آخر سال، آنچه اهمیت می یابد اکران نوروز است، بهترین فیلم ها یا دست کم گزینه هایی که اقبال به آنها بیشتر است بخت اکران آغاز سال آینده را دارند،اما در چینش معمولا کسی به سینمای مستند فکر نمی کند.
ممکن است به دلیل ماهیت سینمای مستند که دیده نشدن آن محصول چرخه معیوب اکران است، مستندها اقبال قرار گرفتن در فهرست اکران نوروزی را نداشته باشند اما در سال های اخیر با ظهور پلتفرم ها بخشی از برنامه اکران در پلتفرم ها به آثار مستند اختصاص داشته و در سامانه تخصصی فیلم مستند (هاشور) به مناسبت های مختلف از جمله نوروز، مستند اکران شده است.
با توجه به بررسی های انجام شده، نمایش مستند به مناسبت های مختلف می تواند یکی از فضاهایی باشد که اقبال به مستند دیدن را بیشتر می کند، با نگاهی به آثاری که در نوزدهمین جشنواره سینماحقیقت و جشنواره فیلم فجر نمایش داشتند می توان تصویری کلی از بضاعت سینمای ایران در سالی که پیش روست به دست آورد. آثار متنوع و جذابی در یک سال گذشته تولید شده، با وجود مشکلات اقتصادی، حمله اسرائیل به ایران و حوادث پرشماری که زمستان امسال با آن درگیر بودیم، اکران سینماها دستخوش رکود و سرما شده، طبیعی است با توجه به این بحران گسترده چشم سینمادار و برنامه مدیران سینمایی رونق دادن به گیشه باشد. رونق گیشه معمولا از طریق نمایش آثاری است که یا صرفا مخاطب پسند هستند یا فیلم هایی واجد ارزش های خاص و امتیازهای هنری که اشتیاق اقشار تحصیل کرده و جوان و دانشجو را به سینما رفتن بیشتر کنند. فیلم مستند به دلیل نداشتن حمایت تبلیغاتی نمی تواند درست معرفی شود، اما قرار گرفتن در مناسبت های پرمخاطب یک تبلیغ و راهکار ساده برای جذب مخاطب برای این نوع آثار است. در دو جشنواره سینماحقیقت و فیلم فجر، مستندهای تاریخی، اجتماعی، محیط زیستی جذابی روی پرده رفت که می توانند باری انواع تماشاگران جذاب باشند. ماریا ماوتی در «نامش زن» فیلمی زنانه و دوست داشتنی درباره زنان ایران و مهر مادری ساخته که میتواند طیف تماشاگران متنوعی داشته باشد. سپیده سپهی با محور قراردادن موضوع پیوند قلب و اهدای عضو، فیلمی تکان دهنده و جذاب ساخته که هم برای مردم، مدیران و جامعه پزشکی دیدنی است. «راش» فیلم نیما مهدیان درباره جنگ دوازده روزه، واقعی و تاثیرگذار است، «ارس، رودخانه خروشان» (هادی آفریده) و «در سپهر ایران» (مجید کریمی) درباره ایران، محیط زیست و تاریخ و فرهنگند. این آثار همواره مخاطبان خاص خود را دارند.
سینمای مستند به دلیل دور بودن از فضای تجاری بر خلاف سینمای داستانی، هنوز متنوع و رنگارنگ است. ایران امروز را می توان در سینمای مستند دید، شاید تماشای این موقعیت برای مردم، بیش از دیدن آثار نازل تجاری که کمترین میزان قرابت با زندگی و دغدغه جامعه را دارند، جذاب باشد. اکران بسته نوروزی مستند در پلتفرمها یا گروه سینمایی «هنر و تجربه» (که حامی سینمای متفاوت ایران است) و نمایش این آثار در سینماها به مناسبت نوروز یا ایام مهم دیگر سال، دریچه ای است برای بیشتر دیده شدن فیلمهایی که اگر یک بار دیده شوند، فراموش نخواهند شد.
