به گزارش روابط عمومی گروه سینمایی هنر و تجربه محمد حسین عابد در ابتدای برنامه در مورد روند شکل‌گیری اثر گفت:این فیلم از آنجا آغاز شد که جنگی ناعادلانه اتفاق افتادهمین تجربه باعث شد تصمیم بگیرم واقعیت جنگ را از طریق فیلم بیان کنم و به این نتیجه رسیدم که بزرگ‌ترین سلاح ما هنر است و می‌توانیم با حداقل امکانات، از این ابزار برای بیان آنچه اتفاق افتاده استفاده کنیم.

وی افزود: در همین بستر، ایده شخصیت محمدحسین در ذهنم شکل گرفت؛ دانشمند هسته‌ای‌ای که قصد دارد یک رادیودارو تولید کند و تمام تلاش خود را برای رسیدن به این هدف به کار می‌گیرد، اما قدرت‌های بزرگ جهان با فعالیت او مخالفت می‌کنند. بر همین اساس، داستان فیلم را با الهام از این واقعیت‌ها نوشتم.
وی ادامه داد : ما با چالش‌های متعددی در روند تولید مواجه بودیم. متأسفانه هیچ نهاد یا سازمانی از نظر مالی از پروژه حمایت نکرد و فیلم کاملاً به‌صورت شخصی تولید شد. تمامی هزینه‌ها را به‌صورت شخصی تأمین کردیم و کارگردان، بازیگران و سایر عوامل نیز با انگیزه و علاقه شخصی در این پروژه همکاری کردند. دیگر چالش‌های جدی ما، محدودیت زمانی و شرایط خاص فیلم‌برداری در دوران جنگ بود. در آن شرایط، هر لحظه احتمال حمله و اصابت موشک وجود داشت. بنابراین پیش از آغاز کار راجع به تمام جوانب با تمام همکارانمان در این اثر صحبت کردیم که اگر اتفاقی برای اطرافیان یا محل فیلم‌برداری رخ داد، باید در کنار یکدیگر بمانیم و کار را رها نکنیم. خوشبختانه با کمک خداوند توانستیم پروژه را به سرانجام برسانیم
وی در خصوص انتخاب بازیگران فیلم گفت: درباره بازیگران، گزینه‌های مختلفی داشتیم و با تعدادی از آن‌ها تماس گرفتیم. وقتی توضیح می‌دادیم که قصد ساخت فیلمی درباره جنگ را داریم، با نوعی مقاومت مواجه می‌شدیم. برخی از بازیگران به‌محض شنیدن موضوع، اعلام می‌کردند که فعلاً مشغله دارند و امکان همکاری برایشان وجود ندارد. ما با تعداد زیادی از بازیگران تماس گرفتیم اما در مواردی صرفاً با مطرح شدن موضوع جنگ، تمایلی به همکاری نشان نمی‌دادند.
محسن منشی زاده کارگردان اثر در خصوص چگونگی آغاز روند ساخت گفت:در ابتدا آقای عابد از من دعوت کردند و داستان را در اختیارم قرار دادند تا مطالعه کنم. عنوان اولیه قصه نیز «رستگاری در رمضان» بود. ایشان داستان را با سرعت زیادی نوشته بودند و گفتند قصد دارند این اثر را تولید کنند. من نیز قصه را خواندم و خوشم آمد. از سویی معتقد بودم همان‌طور که مردم در میدان حضور دارند، ما نیز باید سهم خود را در این شرایط ایفا کنیم و از آنجاکه ما هم در حوزه فرهنگ فعالیت می‌کنیم و می‌توانیم از این طریق حمایت و همراهی کنیم وارد این پروژه شدیم و نگارش فیلم‌نامه را آغاز کردیم.
وی ادامه داد : متأسفانه در مرحله تولید، هیچ‌یک از نهادهایی که پیش‌تر وعده همکاری داده بودند، عملاً با ما همراهی نکردند. به اعتقاد من، تنها مجموعه‌ای که واقعاً پای کار ایستاد، گروه هنر و تجربه بود که زحمات زیادی برای پیشبرد این پروژه کشید. از همین‌جا از دوستان این مجموعه تشکر می‌کنم.
این کارگردان در خصوص نقدهایی که فیلم را دچار شعارزدگی می‌دانند گفت:وقتی سراغ ساخت فیلم‌هایی با چنین موضوعاتی می‌رویم، باید بپذیریم که بیان صریح برخی مفاهیم نیز بخشی از رسالت اثر است. قرار نیست از شعار دادن پرهیز کنیم؛ ما می‌خواهیم حرف خود را بیان کنیم و به مخاطب نشان دهیم که دشمن آن چیزی نیست که در تبلیغات خود معرفی می‌کند. هدف دشمن این است که همه‌چیز را از ما بگیرد و کشور را به خود وابسته کند. من تلاش کردم این مفهوم را در فیلم نشان دهم و بر این نکته تأکید کنم که دشمن به دنبال وابستگی ما به خود است. فیلم ما در واقع یک مانیفست انسانی بود. 
ناصر سهرابی در ابتدای نقد اثر با اشاره به سینمای استراتژیک گفت: این فیلم دو موضوع مهم را به یکدیگر پیوند می‌دهد؛ نخست، جنگ و تهدید جان انسان‌ها و دیگری، ترور دانشمندان هسته‌ای. در تاریخ سینما مفهومی با عنوان «سینمای استراتژیک» شکل گرفته است و به اعتقاد من، فیلم آقای منشی‌زاده و آقای عابد نیز در زمره آثار این جریان قرار می‌گیرد؛ سینمایی که تلاش می‌کند با وجود تمام مفاهیم و شعارهایی که در پس‌زمینه خود دارد، با مخاطب ارتباط برقرار کند و حرف اصلی فیلم را به او منتقل سازد. یکی از نمونه‌های شاخص این نوع سینما، فیلم «رم، شهر بی‌دفاع» ساخته روبرتو روسلینی است. 
وی در توضیح دیگر نکات فیلم گفت:یکی از نکات مهم و مثبت فیلم، استفاده مناسب از موسیقی است. همچنین به نظرم جلوه‌های ویژه، به‌ویژه در صحنه‌های انهدام و انفجار، به‌خوبی اجرا شده‌اند و تأثیرگذاری لازم را دارند
وی ادامه داد :  یکی دیگر از مواردی که به نظرم می‌توانست تأثیرگذاری بیشتری داشته باشد، استفاده از ظرفیت دراماتیک داستان برای ایجاد همذات‌پنداری عمیق‌تر با مخاطب است. 
سعیده عرب از بازیگران این فیلم نیز از دلایل پیوستن خودبه این پروژه گفت:. حدود ۳۲ سال است که در این عرصه فعالیت می‌کنم و بیشتر نقش‌هایی که ایفا کرده‌ام، نقش مادر بوده است. خودم فرزند جنگ هستم و دو سال در کرمانشاه خدمت داوطلبانه کردم. وقتی این قصه را خواندم، برایم بسیار ملموس بود. در این قصه، با مادری مواجه بودیم که پسرش پزشک بود و در عین حال که دارو تجویز می‌کرد، به خانواده‌ای نیز پناه می‌داد که زندگی‌شان زیر آوار رفته بود و دیگر سرپناهی نداشتند. دغدغه او فقط دارو و درمان نبود؛ بلکه نگران جامعه، کشور و انسان‌هایی بود که به او پناه می‌آوردند و تلاش می‌کرد به آن‌ها پناه بدهد.
اجرای این نشست را علی زادمهر بر عهده داشت